Jean-Claude van Damme

De keuken van mijn oma was in 1990 waarschijnlijk nog exact hetzelfde als veertig jaar daarvoor.
Mijn vader staat af te drogen, maar ik zie aan hem dat hij (zo net na het eten) het liefst een dutje zou willen doen. Hij draagt dadjeans en zijn stropdas heeft een typisch jaren ‘90 patchworkpatroon. Mijn broertje staat in een hele stoere houding zoals alleen broertjes dat kunnen.
Oma heeft haar afwasschort voor en lacht, het is haar domein. Waarschijnlijk hebben we net kip gegeten en ik maak de foto met mijn rode fototoestel.
De kinderglazen met oldtimers erop stonden in de kast achter mijn vader. In de kast boven het aanrecht lagen de ontbijtborden met pastelkleurige rand, het ‘nette’ servies stond in de woonkamer.
Ik zie een gammel zeepbakje, waarschijnlijk met zeep van Fa of Fenjal. Op het koffiezetapparaat staat een leeg blik doperwten. Oma was zeer van het hergebruik en waste zelfs de kleine plastic zakjes, die ze te drogen hing in de tuin. Water werd opgewarmd door middel van een geiser, waarvan ik de waakvlam heel eng vond.
Er waren twee theedoeken, een voor de glazen en een voor de rest. Oma waste altijd en wij drogen. 
Als er toch nog een beetje eten aan een vork zat, moest je dat bij oma aangeven, maar als je dat vervolgens deed, werd ze knorrig omdat je insinueerde dat ze haar werk niet goed uitvoerde. Dat zijn flinke dilemma’s als je twaalf jaar bent.
Desondanks vond ik het heerlijk om bij haar te zijn. Het rook er altijd naar een mengsel van kaneel en koffie. De ruimte was echt verschrikkelijk klein maar dat had ik als kind nog niet echt door. 
Ik vroeg gisteren aan mijn broertje, inmiddels 41 jaar oud, of hij nou Jean-Claude Van Damme na staat te doen of Arnold Schwarzenegger. Hij wist het nog: hij doet daar een ober na, klaar om uit te serveren.