Tuinbroek

Lesbisch zijn, ik ben er niet zo goed in. Ik drink geen bier, ik heb geen kort haar. Een regenboogvlag bezit ik niet, tijdens Pride Amsterdam heb ik vaak iets anders te doen en ik loop nooit hand in hand met mijn vrouw door de stad.

Onlangs bezochten mijn vrouw en ik een IKEA. We volgden netjes de route in de winkel, hielden kleurrijke afwasborstels vast, zochten deksels bij dozen en aten tussendoor wat Zweedse gehaktballetjes. Bij de boekenkasten bekeken we een BILLY. 
Er liep een man langs. Dat is op zich niet bijzonder, er zijn altijd veel mensen in de IKEA. Maar deze man zei iets. Sissend. 
Het ging snel. Ik keek om mij heen, maar het was onmiskenbaar voor mijn vrouw en mij bedoeld. Voordat we het in de gaten hadden, was hij alweer richting de afdeling van de tafels gelopen en verdween hij in de massa.
‘Wat zei hij nou tegen ons?’ vroeg ik mijn vrouw. ‘Lesbiessssss,’ zei ze. 
We kwamen thuis met een heel lelijk kussenhoesje.

Vergelijk het hiermee: Je wilt pannenkoeken bakken. Je hebt eieren nodig, dus ga je naar de supermarkt. Eenmaal bij de eieren denk je: zal ik scharreleieren kiezen of is vrije uitloop beter? 
Plotseling staat er een vrouw achter je. Ze fluistert scherp het woord ‘wimperssss’ in je oor. 
Je denkt: wimpers? Ja, die heb ik. Wacht eens, wat is daar nu zo bijzonder aan? Je draait je om, maar dan is de vrouw alweer weg. 
Dat geeft een vreemd gevoel. Je voelt je betrapt, bekeken. Alsof je zelf was vergeten dat je wimpers had. Je was het in feite ook vergeten. Want wie denkt daar nu aan, midden in een supermarkt? 
Of in de IKEA? Of op vakantie? Of op een terras? Of in de rij bij de apotheek?  Of op de pont? Of op een verjaardag? Of tijdens een verkoop via Marktplaats? Of op straat, lopend van de snackbar naar huis?

Reageren doe ik nooit. Ten eerste omdat ik altijd te laat ben. Het is alsof iemand een bal gooit en ik de bal pas na vijf seconden probeer te vangen.
Ten tweede omdat ik geen idee heb welke reactie ik zou moeten geven, laat staan met welke emotie. Wat wordt er van mij verwacht? Waar verlangt de ander naar? Is het woede, verdriet, vreugde?
Ik voel eerder verbazing, maar ik weet niet onder welke emotie dat valt.

Vorige week vroeg een vriend waarom ik geen tuinbroek in mijn kast heb hangen. Juist ik zou er een moeten dragen, zei hij. 
Misschien moet ik er toch eens eentje kopen. Ze zijn toevallig deze zomer heel erg in de mode.