Als Alanis

Ik zocht naar een goeie grunge-achtige look, in het midden van de jaren ’90. Veel verder dan een boze blik en het dragen van kistjes kwam ik niet. Mijn vader noemde het scrunch, expres, zo vertelde ik gefrustreerd aan mijn vriendinnen terwijl we naar De Boerderij fietsten. Dat was destijds nog een obscure dansschuur die waarschijnlijk aan geen enkele veiligheidsregel voldeed. Dat kon ons, oh Zoetermeerse rebellie, niets schelen.
Het was examentijd, iedereen had zorgen, maar er hing ook iets lichts in de lucht, een bepaalde hoop.

Ineens was daar Alanis Morissette. De Canadese zangeres was maar een paar jaar ouder dan wij en beklom de hitlijsten met You Oughta Know.
Nog belangrijker: ze was een vrouw. En ze zei waar het op stond. Tegen mannen. Dat hadden we, op Madonna na, eigenlijk nog niet echt meegemaakt.
Dus mijn vriendinnen en ik droegen ons haar los en sluik langs ons gezicht, net als Alanis.
We droegen T-shirts met lange mouwen, met daaroverheen een T-shirt met korte mouwen, het liefst met de naam van een vage popband erop. De Dr. Martens kwamen in beeld en hier en daar verscheen een houthakkersoverhemd.
Op de fiets zongen wij de songteksten die we van de cd-hoes uit ons hoofd hadden geleerd en lieten onze stemmen jodelend overslaan, in een poging haar muziektalent te imiteren.
Omdat we op MTV hadden gezien hoe Alanis danste, dansten we als Alanis. Dat was schokkerig en licht spastisch te noemen, maar als Alanis het deed, was het goed.

Het moet er vreemd uit hebben gezien.

Haar cd Jagged Little Pill ging mee mijn koffer in toen ik als au pair naar Engeland vertrok. Ik zat middenin de poepluiers toen ik hoorde dat mijn vriendinnen naar een concert van Alanis gingen. In Nederland. Ik was verschrikkelijk jaloers.
Die avond liep ik door de straten van Leicester en luisterde op mijn discman naar haar cd.
Het concert zou ik missen, maar ik had tenminste haar muziek nog.
Ik besloot de ondergaande zon in de keurig aangeveegde Engelse straten mij voor eeuwig te herinneren.

Vorige week speelde Alanis, bijna vijftig jaar oud, in Amsterdam.
Ik ging naar de Ziggo Dome om Alanis te zien. 
Ik zag Alanis.
Ik had een holografische ervaring met mijn eigen ik van zevenentwintig jaar geleden.

Een paar dagen later mailde ik een vriendin van vroeger dat ik naar het concert was geweest. Eindelijk, óók ik.
De vriendin mailde verbaasd terug dat ze in de jaren ’90 helemaal niet naar een concert van Alanis Morissette is geweest.
Ik moet mij in de artiest hebben vergist. De hele herinnering aan dat concert blijkt een FOMO-herinnering te zijn geweest. Het heeft nooit plaatsgevonden.
Wel mijn avondwandeling, in de ondergaande zon, met Alanis.

Is dat niet ironisch?