Ome Willem

ome Willem

Ome Willem was, na je vader en je moeder, de belangrijkste persoon in je leven.
Hij zei dingen als ‘Joepie de poepie!’ en ‘Dag lekkere rakkers van me!’ dus wat wil een kind nou nog meer.
Je zat thuis op de bank met open mond naar De Film van Ome Willem te kijken. Uiteraard was je jaloers op de kinderen in de studio, want die waren geschminkt en hadden mooie hoeden op.
Maar soms sprak Ome Willem tegen de camera, dus ook tegen JOU. En het was super handig want of je nou in de studio of niet: als je moest plassen dan mocht je van Ome Willem altijd gaan. Dat is een luxe hoor, als je vijf jaar bent.

Een warm mechaniekje in mijn hoofd wordt direct aangezwengeld als ik de stem van Ome Willem weer hoor:

Luister even wat ik vraag
Luister wat ik vraag vandaag
Zeg maar ja of zeg maar nee, doe maar mee
Zeg eens even allemaal, zijn er hier ook meisjes in de zaal
Ach, dat doet me veel plezier, zijn er ook wel jongens hier
Wat ik ook nog vragen wil, is er hier een krokodil
‘k Wou dat ik een ijsje had, ijs met slagroom lusten jullie dat
‘k Snap het al daar smul je van, lust je ook wel bloemkool dan
Met een papje, met een papje
Luister even wat ik roep, lusten jullie ook een broodje poep
‘k Geloof dat ik maar niks meer vraag, ’t is wel weer genoeg vandaag
Ome Willem stopt ermee, knip knap knee

Deze vuist op deze vuist, deze vuist op deze vuist
Deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven
Deze vuist op deze vuist, deze vuist op deze vuist
Deze vuist op deze vuist en zo klim ik naar boven