Mevrouw Ten Kate

mevrouw Ten Kate

Op zondagmorgen sliepen je ouders nog, dus als je wakker werd was het eerste wat je deed naar de (koel)kast rennen om de hagelslag in je keel leeg te kiepen of aan een pak vla te lurken.
Daarna sloeg je je broertje neer om de beste zitplek op de bruin-lederen bank te bemachtigen en dan kon de zondagmorgentelevisie eindelijk beginnen, zoals de serie Mevrouw Ten Kate.

Mevrouw Ten Kate maakte mij blij.
Ten eerste had ze mooi rood haar. Ten tweede zei ze altijd ‘Snotvergeme!’ en ik wist dat dat stout was. Ten derde was ze een beetje gekkig.

Omdat ik werkelijkheid en televisie nog niet goed van elkaar kon onderscheiden, weet ik nog dat ik dacht: ‘Wie is die vrouw en waarom doet ze soms zo vreemd?’
Ik was enorm geboeid door haar acties en handelingen. Ook snapte ik niet waar Mevrouw Ten Kate nou woonde.

In het Zoetermeer van de jaren ‘80 beleefde ik mijn meest exotische moment als ik, zigzaggend van woonerf naar woonerf, naar de groenteboer liep om een paar blaadjes andijvie voor mijn schilferige cavia te halen.
Maar de straten bij Mevrouw Ten Kate zagen er heel anders uit. Er stonden dingen op muren, er waren trams, er waren heel veel mensen. Meer drukte, meer kleur, meer leven.
Mevrouw Ten Kate was onhandig en een tikje eenzaam, maar ook creatiever en zelfstandiger dan de meeste vrouwen die ik kende.

Als het programma was afgelopen, en je je broertje (puur uit principe) een stomp had gegeven, ging je naar boven om per ongeluk expres je ouders wakker te maken, om de dag te beginnen en je te verheugen op de cornflakes bij het ontbijt en niet door te hebben dat deze rode vrouw een vrolijk feministisch dekentje in je hart had gelegd.

Dank je wel, Marjan Luif.