Dokter Eric
dokter Eric
Dan zat je met een glaasje melk al sabbelend op een speculaasje naar het hoofd van Harmen Siezen te staren want van dat achtuurjournaal begreep je geen bal.
Je vader donderde in slaap, je moeder pakte een wasmand om wat lappen op te vouwen, jij lag in je C&A spijkerbroek languit op de bank en je hield de grenzen van de kussens nauwlettend in de gaten want daar mocht je broertje natuurlijk niet overheen komen met z’n irritante been.
Daarna schalde de meest typerende melodie van de jaren ‘80 en ‘90 de woonkamer binnen. Dat ging zo:
te te te te te te te teeee te te te teeee
te te te te te te te teeee te te te teeee
plong plong plong plong plong plong plong plong plonnngggg
plong plong plong plong plong plong plong plong plannngggg
Je zat direct rechtop, je moeder maakte van spanning verkeerde sokkenbollen, je broertje liet een melkwindje en je vader pakte de krant want die wou niets met deze onzin te maken hebben.
Zoals met alles in de jaren ’80 was je te jong, te onschuldig om het te zien, maar dat gaf niks want alles moest kapot, je zag bloed, je zag dokters door de gangen rennen, je zag zuster Reini alle problemen van de wereld oplossen, je zag mensen zuipen, je zag dokter Jan met zuster Ingrid de medicijnkast induiken, je zag superslecht acteerwerk, je zag supergoed acteerwerk, je zag Sinterklaas en raakte daar heel erg van in de war, je zag mensen doodgaan, je zag mensen zoenen, je zag hoe dokter Eric Koning de meest gemene man was die je maar kon bedenken, je zag mensen roken, je zag hoe mensen werden vermoord, je zag teveel en te grote oorbellen, je zag hoe nota bene brave Reini een relatie kreeg met een vrouw en je wist niet dat dit überhaupt kon en tijdens al deze momenten had je vader de krant in zijn handen maar hij las niets, werkelijk helemaal niets, want als je goed keek zag je zijn ogen boven de krant uitpiepen om werkelijk geen seconde van Medisch Centrum West te missen.
Dertig jaar later ontmoette ik De Schurk Uit Mijn Jeugd.
Rob van Hulst woonde gewoon op fietsafstand bij mij vandaan en ik had nou eenmaal die tekening gemaakt… dus toen moest ik natuurlijk even een kopje thee gaan drinken.
Dat deed ik.
Het duurde lang voordat ik de thee kreeg want Rob begon direct de leukste verhalen te vertellen. Over zijn leven in Amsterdam, de rondleidingen die hij daar geeft maar natuurlijk vooral over MCW.
Ik vertelde hem dat ik in 1991-1992 foto’s van de cast uit de televisiegids knipte en in mijn agenda plakte en dat iedereen de tune nog mee kan zingen en we het allemaal zo leuk vonden dat hij als Eric Koning zo super gemeen was en dat hij zijn (nep)bril altijd omhoog schoof met zijn middelvinger.
Ik vroeg:
‘Heb je de bril nog? De bril van Eric Koning?’
‘Moment!’ zei Rob en rommelde wat in een la.
Hij deed de bril op.
Daar was Eric Koning.
Ik was best een beetje bang want hij wou vast weer chef de clinique worden, je weet maar nooit.
En toen zei hij:
‘Hier, voor jou.’
Ik kreeg De Bril.
De Bril van Eric Koning.
Ik geloof dat ik maar eens het museum Dingen die ik vroeger had waar ik heel blij van werd ga openen.
Entreeprijs: tien gulden.