Bestekset

In 2012 zat iedereen ongeduldig te wachten totdat de wereld zou vergaan maar ik had andere dingen aan mijn hoofd. De oplettende kijker ziet een leerkrachtenblik: ik tel de leerlingen uit ‘mijn’ klas tijdens een schoolreisje (een schoolreisje betekent voor een leerkracht twee dingen. Ten eerste tel je de hele dag hoofden en ten tweede word je binnen een dag 74 jaar ouder van de stress).

De oplettende kijker kan ook opmerken dat mijn taille hier wel erg smal was. Dat ik wel erg veel oogmake-up draag achter mijn (inmiddels permanent aanwezige) bril, als ware ik iets wou verbloemen. En dat een ring om mijn vinger ontbreekt. Dat klopt, ik lag in scheiding, zoals dat heet. 

Het was een tijd van spullen bij elkaar rapen in mijn woning die niet meer mijn woning was. Tijdens een van die moeilijke dagen stuitte ik op een door mij vergeten kartonnen doos. Toen ik de doos opende, bleek het bestek van mijn oma erin te zitten, die een jaar daarvoor was overleden. 

Het was alsof ik een schat had gevonden. Gek genoeg gaf dat bestek mij de gedachte: hier kom ik ook wel weer doorheen. Overigens was de jaren ‘60 bestekset helemaal compleet, evenals de groep kinderen die ik na het schoolreisje weer netjes thuis afleverde. 

Het bestek gebruik ik nog iedere dag.